zaginiony dzień..

Położyłam się spać 14 lutego, w czwartek..

O tej dacie przypomniał mi telefon, bo właśnie w czwartek o 10:00 miałam pojechać obciąć grzywkę..
Przypomniał Mąż wysyłając wirtualne walentynkowe buziaki..
Wieczorem, o tym że jest czwartek 14tego znów przypomniał telefon, bo to w czwartki zakładam krążek..

Obudziłam się o 6:30, postanowiłam dospać do chwili aż zadzwoni budzik..
Jakie było moje zdziwienie, gdy obudziłam się o 7:20, w sobotę 16tego lutego! (Budzik mam ustawiony na dzwonienie pn-pt). Budzik nie zadzwonił!

Na szczęście Syn do żłobka dotarł na czas, wyspany i zadowolony że pospał 20min dłużej :)

Ale zawahałam się chwilę, czy aby nie przespałam całego dnia i czy nie wyjdę na idiotkę wioząc dziecko w sobotę do żłobka :)


Poranna rozmowa rodzinna:
- Kocham?- Pyta Syn po ostatnich rozmowach i próbach dociekania dlaczego płacze zostając w żłobku.
- Kocham i to bardzo - odpowiedziałam.
- Juci? (czyt. wróci?) - pyta zmartwiony Syn.
- Wrócę Kochanie, zawsze po Ciebie wracam.
- Boje
- Czego się boisz Synku?
- (tu padł zlepek sylab oznaczający że dziewczyn)
- Boisz się dziewczyn? Ale Mama to też dziewczyna.
-Tak?
Uświadomiony, że dziewczyny nie są takie złe z uśmiechem wmaszerował do sali :)

źródło

na polowaniu :)

Lubię, kiedy niewielkim nakładem finansowym wzbogacam się o:

ubranka dla Synka (już w pralce)

materiały do szycia (nigdzie tak tanio nie wychodzi za 1m)

spódniczkę, w podobno najmodniejszym w nadchodzącym letnim sezonie, kolorze niebieskim :)

Luuubię SH :)

Do you like it too?

Candy w Dzidziusiowie :)

Candy w Dzidziusiowie

rozmowy rodzinne cz.1

Niektóre wymiany zdań z naszym Synem godne są uwiecznienia więc powstaje element bloga p.t. "rozmowy rodzinne" :)
Dziś część 1.

Syn, po zdjęciu pieluchy drapie się w pośladek. Mama zatroskana przedłużającym się okresem pieluchowania, najwyraźniej powodującym także dyskomfort Potomka, z troską pyta:

- Synku, kiedy będziesz siusiał do nocniczka?

Na co Syn, z powagą odpowiedział:

- Maju.

Czekamy więc, bo maj już wkrótce ;)


Syn postanowił wziąć udział w tym samym konkursie co Ątusia i oto co zastałam dziś rano:

Tak śpi nasze dziecko :)

Może nie codziennie tak to wygląda, ale zawsze poduszka występuje w odosobnieniu od głowy :)

nie straszna folia..

...nawet folia nie jest już zabezpieczeniem...

 

...pora przenieść słodycze z cargo na wyższy poziom...

:)

miało być w skrócie :)

Z siostrą już lepiej, chociaż minął tydzień a lekki ból wciąż się utrzymuje..
Jedzie z narzeczonym nad morze.. jak ja jej zazdroszczę (chociaż wiem, że tak nie ładnie).. morze zimą ma swój urok.. i ciszę :)

Lilka okazała się Mają - też pięknie! Chociaż zastanawiałam się, która to już znana mi Maja - 5ta :)

Mąż wraca do domu dopiero 15 marca, ale w tym roku spędzi w domu Święta Wielkanocne. Cieszę się, bo zeszłoroczne bez Niego były jakieś dziwne..

Korzystam z wolnego, czytam i haftuję.. bo po cichu liczę na to, że w marcu uda się pójść do pracy. Ale o tym cicho sza, żeby nie zapeszyć. Chociaż nie wyobrażam sobie pogodzenia pracy na 3 zmiany z opieką nad Synkiem. Będę się martwić jak etat będzie mój.

Syn rośnie, nawija jak radio wolna europa :) Nie błagam jeszcze o ciszę, bo całkiem niedawno cisza mnie denerwowała. Mógłby jednak darować sobie pytanie "tałaś?" (czyt. wstałaś?) o 6.45 w sobotę i zająć się zabawą lub włączyć sobie bajkę ;) o samodzielnym przebraniu się i zrobieniu kaszy jeszcze pomarzę :)
Ostatnio zabrałam Go na zakupy i Syn na wiosnę przyodziany został. Przez Mamę. Bo Tata zaplanował jakieś wypasione buty, może z Italii przylecą razem z dresem :) Syn cierpliwie znosił wymysły "musi", pierwsze, drugie, piąte buty, trzecią czapkę i kurtkę :) 

W tym sezonie królować u nas będzie Myszka Mickey, bo to druga ulubiona bajka Syna. Nawet ja mam 2 bluzki :) chyba kupimy jeszcze Tacie, co by nikt nie powiedział że "syneczek mamusi" :)

Zdrówko na razie nam dopisuje, planuję w tym tygodniu zbilansować mojego dwulatka i zaszczepić drugą dawkę ospy.

Zimowa depresja mnie dopada. Jak myślę o wiośnie to czuję się taka "słoniowata" i ciężka, że chciałabym coś zmienić. Póki co moja słaba silna wola przegrywa. Sromotnie przegrała w Tłusty Czwartek z 4 pączkami i wczoraj.. z babeczkami.. Ehh.. Niby na wadze, w porównaniu z wagą po porodzie tylko +2kg, ale samopoczucie zdecydowanie do kitu.. Niech no się tylko ociepli to ruszam na rower! Postanowione! No i więcej warzyw! Może zostanę wegetarianką, bo ostatnio mięso i wędliny są bleee.. A może Wy coś podpowiecie? Jak odżyć po zimie? Wykluczam tylko liposukcję (chyba, że na zasadzie transfuzji w biust) ;)

Miło być krótko, wyszło jak zwykle :)
Pa :*

zdarza mi się nie spać!

Wszyscy moi bliscy wiedzą, że śpiochem jestem po Tacie. Może nie aż takim, bo 24h nie prześpię, ale nie zrywam się o 5.00 rano tak jak Mama.

Nie ukrywam, że moja cierpliwość była na granicy wytrzymałości, kiedy Syn przez 1,5 roku przespał może 2-3 noce bez budzenia Rodziców, czyli głównie mnie.

Teraz ma 2 latka&2 miesiące i noce przesypia, chyba że jest chory ale to inna sprawa.
Nie przeszkadza Mu to jednak w budzeniu mnie gadaniem lub niemiłosiernym wierceniem się do tego stopnia, że łóżeczko ledwo stoi (jedna śruba prawie wyrwana i boczek stuka 
w rytm wiercenia) i rodzeństwa nie dotrwa.

Budzę się kiedy jest pełnia.. Ale nie chodzę i krwi nie piję :)

Budzę się, kiedy się martwię.. bo Mąż w podróży, bo Mama idzie na badania, bo Synek chory itd.

Budzę się kiedy moim bliskim coś się dzieje..
Obudziłam się kiedy u Męża było trzęsienie ziemi..
I obudziłam się dziś.. po 4.00.. 
Wstałam rano i jak zwykle napisałam do Męża żeby sprawdzić czy wszystko dobrze.. dobrze..
U Rodziców dobrze..
Jak się później okazało moja Siostra (mieszka na stancji) po 4.00 trafiła na lubelską izbę przyjęć ze sparaliżowanymi dziąsłami i trudnościami w oddychaniu. Zastrzyk odczulający działał 4h, później przyjechała do domu, dostała kolejny zastrzyk w przychodni, ale poprawa raczej niewielka. A to wszystko przez nową szczoteczkę do zębów. Pomyślelibyście? Żeby szczoteczka spowodowała reakcję alergiczną? Aby patrzeć jak szczotki do włosów zaczną uczulać..

I dziś też spać nie będę martwiąc się o Siostrę, czy znów nie ma duszności. Na szczęście jest w domu, pod opieką Rodziców, ale i tak moje myśli są przy Niej :*